Wodne ogrzewanie podłogowe

Przy instalacja wodnego ogrzewania podłogowego trzeba przestrzegać kilku zasad,  aby nie być zaskoczonymi niemiłymi niespodziankami.

Rury ogrzewania podłogowego przykrywa się warstwą jastrychu. Jest to mieszanka piasku, żwiru, wody i spoiwa. Do zapraw jastrychowych dodaje się specjalne emulsje – plastyfikatory. Przez to zwiększa się jej plastyczność, dzięki czemu jastrych lepiej przylega do rur ze wszystkich stron.

Warstwa podkładu powinna wynosić około 6,5 cm, w tym masa nad rurą 4,5-5 cm. Grubość warstwy może być mniejsza, jeśli użyjemy jastrychu płynnego,  samopoziomującego. Posiadają one większą wytrzymałość, dlatego warstwa podkładu nad rurą może być mniejsza i wynosić około 2,5 cm. Ma to znaczenie w domach remontowanych, w których są ograniczenia obciążeń stropów – cieńszy podkład to mniejsza masa całej podłogi.

Jastrych układa się w dwóch etapach:

  • w pierwszym – do wierzchu rur grzejnych;
  • w drugim, zaraz po rozpoczęciu wiązania – do właściwej wysokości.

Podkład musi być sezonowany w okresie 20-28 dni. Po okresie wiązania, ale przed pracami wykończeniowymi, podkład podgrzewa się w celu zmniejszenia jego wilgotności.  Trzeba przy tym przestrzegać zaleceń producenta, gdyż zbyt szybkie nagrzewanie może spowodować zniszczenie podkładu. Pamiętajmy, aby przy wylewaniu betonu temperatura materiału, a także temperatura w pomieszczeniu nie była niższa niż +5°C. W miarę możliwości powinna być ona na stałym poziomie.

Między płytą podłogową a konstrukcją budynku stosuje się szczelinę, tzw. dylatację, o szerokości co około 0,5 cm. Dzięki niej podłoga będzie mogła odkształcać się pod wpływem temperatury. Dylatacje wykonuje się wzdłuż wszystkich ścian, filarów oraz otworów drzwiowych.

Dodatkowe dylatacje należy wykonać w dużych pomieszczeniach, o powierzchni powyżej 30 m². Również jeśli długość płyty podłogowej jest większa niż 7-8 m, trzeba ją podzielić przez wykonanie dylatacji. Dotyczy to szczególnie pomieszczeń w kształcie litery U lub L, gdzie na załamaniach mogą powstawać naprężenia. Stosunek długości do szerokości pola dylatacyjnego nie powinien przekraczać 2, a wielkość poszczególnych pól nie może być większa niż 5,5×5,5 m.

Ułożenie rur powinno być tak skoordynowane z dylatacjami, aby ilość przejść przez dylatacje była najmniejsza. Jeśli jednak będzie to konieczne, np. w progach drzwi, przewody muszą być ułożone w tulejach z tworzywa. Zapobiegnie to uszkodzeniu rur wodnego ogrzewania podłogowego przez przesuwające się płyty podkładu. Długość tulei powinna wynosić 40-50 cm. Podobne zabezpieczenie należy stosować przy wyjściu rur z posadzki do rozdzielaczy.

Do wykonania dylatacji  używa się taśmy brzegowej.  Stosuje się też listwy drewniane, które usuwa się po związaniu jastrychu, lub gotowe rozwiązanie oferowane przez producenta. Dylatacja musi przebiegać przez wszystkie warstwy podłogi: od izolacji termicznej do warstwy wykończeniowej włącznie.

Jako warstwę wykończeniową podłogi z systemem ogrzewania podłogowego, powinno się stosować materiały o dobrej przewodności cieplnej. Im warstwa wykończeniowa będzie miała mniejszy opór przewodzenia, tym więcej odda ciepła. Z drugiej strony, wykładziny o większej izolacyjności pozwolą uzyskać bardziej równomierny rozkład temperatury w pomieszczeniu: nie będzie odczuwalna różnica temperatury w miejscach bezpośrednio nad rurami i położonych obok.

Jednocześnie, aby osiągnąć żądaną temperaturę przewody trzeba ułożyć gęściej lub podwyższyć parametry pracy instalacji, a to pociąga za sobą wzrost kosztów eksploatacyjnych. Z powyższych względów zalecane jest układanie na ogrzewaniu podłogowym posadzek ceramicznych lub kamiennych (np. marmurowych czy granitowych), które dobrze przewodzą ciepło.

Klej stosowany do przyklejania płytek musi być odporny na temperaturę do 50°C i trwale elastyczny, aby przejmował naprężenia ścinające między podłożem a posadzką. Podłogę można wykończyć też wykładziną dywanową lub z tworzywa sztucznego, np. z PVC, oraz laminowanymi panelami podłogowymi, ale muszą być one przeznaczone do układania na ogrzewaniu podłogowym. Należy je układać bardzo starannie, aby uniknąć szczelin powietrznych między wykładziną a warstwą gładzi cementowej, które byłyby dodatkową izolacja cieplną.

Jeśli podłoga ma być wykończona drewnem, grubość parkietu lub desek nie powinna być większa niż 1 cm. Drewno powinno być dobrze wysuszone. W parkiecie o większej wilgotności podczas sezonu grzewczego będą powstawać szczeliny – ma to związek z właściwościami higroskopijnymi drewna. Większość producentów nie zaleca stosowania drewna w strefach brzegowych, gdzie występuje wyższa temperatura.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*